Yashar Ahad Sarami

_________

Art by :Hassan Mussa
______________

یآشآر احد صآرمی

ترانه اي براي ابن ا لسلام۱۰ه

نمي گذارد حتی با
نوشتن
نمي گذارد مرگ انگشتش را روي دانه ي برف بگذارد
وقتی که برف می بارد من این جا آنجا که هی به صدای سفید بالها می خندم تکثیر می شوم
تو همیشه آنجایی
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه وقتی که بر می گردی و صدای دنیا چقدر آهسته و خیس از پشت پرده یِ
هنوز پشت پرده یِ
وقتی که برف می بارد هنوز چشم این گرگ نقره ای درست خیره می شود با دستت می پوشانی
نوشتن
این خش و خشِ آهسته ی روی و توویِ شعری ست با بوی مشگ آهو
و نِوِش تن مثل چشم های خطرناک من که هنوز می خواهد ببیند
بگذار ببینم

زمان مكان كوتاهي ست براي اینجا
به آن سطر عزيز بگو باران را زياد به يادم نريزد
همه ي دختر پرنده گان مرا فی الفور به هند بفرستد
سر ويولت را جوري گرم كند كه نبيند من ... ه

نه!
من باید حالا همین جا بلند بلند بخوانم ، باید این دمی که دمادم نفس نفس می زند صدای مرا بشنود، باید این طوری از تووی این مرده بلند شوم دستم را درست ببرم زیر آن برگ تاریک و دستت را هنوز می گذاری رویِ

ای حرف های آلوده به تنِ معشوق و گُر
ای حرف های بدخشان و تیز
ای قلب نر
ادامه را عشق است ! ه
و زمان مکان مکاری ست برای یکبارِ دیگر
من بايد خط ِ خيس خودم را کنار ديگر قوها ببرم
نه!
نوشتن باید اینجا از ته دل شُر شُر بریزد در این حریرِ تشنه وقتی که زمین این طوری از نا می افتد و دست تو دامن شب را ول نمی کند و چه دشوار است رام كردن گلو در آدمی
و این لختی معشوقِ مرگ ، این دهانِ معشوق مرگ

کمكم كن وقتي كلاهش را برايم از سر بر مي دارد لبخند بزنم
كمكم كن برايش دعاي خير كنم .ه

و زمان مکان تنگی ست برای همین جا
چقدر می بینم چشم هایم را می درخشاند ای
چقدر بوی خاک خوشمزه است ای
بگو سطر صفا بيايد اینجا قدری شراب بریزد
بگو این گلو شرح و حال عشق دارد
بگو تووی این جعبه شیری متبسم و جوان دارد می رقصد با
بگو این تن روزگاری پیراهن جنگجویی بود شبیه این شب
و دست تو آرام ماه را می پوشاند و دست تو نمی گذارد
حاضر نیست !ه

Print this page ↓

_____________